به یاد می آورم سالهای میانی دهه 70، به طور دقیق ماجرای 12آبان سال 77 و تجمع دفتر تحکیم آن روز در مقابل لانه جاسوسی را!

آخرین مراسمی بود که دوستان آن زمان تحکیمی ما که الان خیلی هاشان در آمریکا و اروپا مشغول گذران زندگی هستند  مراسم سیزده آبان  را که از محسن وزوایی ها وعباس ورامینی ها برایشان به ارث مانده بود در مقابل لانه برگزار کردند.

اصولادعوای آن روز ما با کسانی مثل اکبرعطری وعلی افشاری وابراهیم شیخ ودیگران برسر دو چیز بود:

یکی شعار مرگ بر آمریکا ودیگری هم آتش زدن پرچم!

به خصوص که خاتمی هم آن روزها به در نهی شعار مرگ بر.. و  القای دروغ بزرگ زنده باد مخالف من سخن پراکنی های بسیارکرده بود!

این آقایان که آن  روزها  تازه دگر اندیش شده بودند  اصرار بر آتش زدن پرچم وشعار مرگ بر آمریکا را ناشی از عوام زدگی وروحیه پوپولیستی می دانستد!

اکبر عطری که حتی در تکلم صحیح زبان فارسی نیز مشکل داشت  رسما روحیه استکبار ستیزی را با خواستگاه طبقاتی مرتبط می کرد وضد آمریکایی بودن ما را به گردن پایین شهری بودنمان می انداخت.!

آخر سر هم  خودش پناهنده ینگه دنیا شد!

آن روزها ما متهمین توهم توطئه و عوام زدگی وعقب افتادگی پوپولیسم بودیم و دوستان ، دگر اندیش و منورالفکر و توسعه یافته!

اما این روزها جای همه چیز عوض شده است! البته این از مشخصات دوران فتنه است!

طرفداران دیروز زنده باد مخالف من، امروز با جامه سبز، شعار مرگ سر می دهند و پرچم کشورها را آتش می زنند!

 والبته رهبران وایدئولوگ ها وقلم بدستانشان نیز همچنان مدعی همان ژست های دروغین سابق اند!

به نظر شما پوپولیسم  و عوام فریبی شاخ و دم دارد؟!؟