شاید در روزهای تابستان وپائیز 88  بسیاری از خواص سیاسی که رسما جازده بودند ویا کسانی که در توهم مشروعیت قهقرایی جمهوری اسلامی به سر می بردند،  گمان نمی کردند  روند  فتنه انگیزی های جریان "قدرت  ثروت تجدید نظر طلب " سر انجامی جز اضمحلال جمهوری اسلامی  یا حد اقل تحدید ولایت مطلقه فقیه  را درپی داشته باشد.

اینگونه بود که در پائیز همان سال با بسیاری از نیروهای جان برکف و خودجوش کف خیابانی به بهانه هایی  واهی برخورد شد.  ماجراهایی چون معاونت اولی رئیس جمهور ، پروژه سبحان و برخی حوادث دیگر نیز موجب انفعال در بسیاری از نیروهای حزب اللهی شده بود.

 قرائن نیز از طرح ریزی پچیده ی دشمن برای شعله ور ساختن فتنه در روزهای منتهی به 22 بهمن 88 و راه اندازی جنگ داخلی در کشور با بهره گیری از فضای محرم  وصفر را داشت. همان چیزی که رهبر انقلاب از آن به عنوان "کاریکاتور انقلاب اسلامی" یاد کردند.

شاید تنها فاکتوری که خودی و غیر خودی همه وهمه از آن غافل بودند همان دست قدرت الهی و حماقت دشمنان ولایت بود.

اشتباه استراتژیک دشمن درانتخاب روز عاشورا برای  به مسلخ کشیدن تجلی آخرالزمانی عاشورا.

شاید اگر حوادث ،جریانات وحرکات هنجار شکنانه ای که در ششم دی ماه 88 در تهران به وقوع پیوست در روز  دیگری اتفاق می افتاد ،تاثیر دیگری جز انفعال بیشتر خواص دنیا زده  و عوام  دلبسته به نظام وکشور نمی داشت.

این انفعال مضاعف نیز معلوم نبود با چه هزینه ای جبران خواهد شد !

 درباره نهم دی شاید تنها بتوان گفت ؛ باز هم خون خدا بود که ورق را برگرداند و فطرت های خفته را بیدار کرد ونقشه های دشمن را نقش بر آب کرد.